من با راکی بزرگ شدم؛ با مشت‌هاش، با زمین خوردن‌هاش، با بلند شدن‌هاش و با اون موسیقی فراموش‌نشدنی که هنوز هم بعد از این همه سال یه حس عجیب توی آدم زنده می‌کنه. راکی برای من یه مجموعه فیلم نبود؛ یه تکه از بچگی و نوجوانی من بود که تا بزرگسالی همراهم اومد. حتی وقتی خودم پدر شدم، دوباره با بچه‌هام نشستم و فیلم‌هاشو دیدم؛ انگار داشتم یه تکه از دنیای خودمو باهاشون قسمت می‌کردم.
حالا تصور کن بعد از این همه سال، فیلمی ساخته بشه درباره شکل گرفتن فیلمنامه راکی؛ درباره روزهایی که هنوز هیچ‌کس نمی‌دونست قراره چه اتفاقی بیفته و یکی از ماندگارترین شخصیت‌های تاریخ سینما چطور به دنیا بیاد. برای منِ طرفدار، این فقط دیدن یه فیلم تازه نیست؛ یه جور برگشتن به گذشته‌ست، به روزهایی که شاید خیلی چیزها عوض شده باشه، اما بعضی عشق‌ها هنوز همون‌قدر زنده‌ان.
راکی برای من یادآور اینه که بعضی فیلم‌ها تماشا نمی‌شن؛ با آدم بزرگ می‌شن، بخشی از خاطراتش می‌شن و حتی سال‌ها بعد، وقتی دوباره بهشون برمی‌گردی، یه گوشه از وجودت رو بیدار می‌کنن که فکر می‌کردی زمان ازش عبور کرده. برای همین، دیدن داستان شکل‌گیری راکی برای من چیزی فراتر از سینماست؛ انگار دارم داستان تولد یکی از قدیمی‌ترین رفقای زندگیم رو تماشا می‌کنم. البته منتظر نسخه با کیفیت این فیلم می مونم