پل‌های مدیسون کانتی

این فیلم برای من فقط یه داستان عاشقانه نبود؛ قصه‌ی زندگی نزیسته و آرزوهای بسیاری از زنانیست که (حتی دور و بر خودمون میبینیم) که زیر بار مسئولیت‌ها، عادت‌ها و گذر زمان آرام‌آرام به حاشیه رفته‌اند. فیلم به بحران ازدواج در میانسالی، سرد شدن رابطه‌ی زوج‌ها و آن خلأیی می‌پردازه که گاهی بعد از بزرگ شدن بچه‌ها و کم‌رنگ شدن نقش‌های خانوادگی خودش رو نشان میده: وقتی آدم میمونه و زندگی که ساخته، اما دیگر نمیدونه هدفش چیه یا چه چیزهایی رو برای همیشه از دست داده. من از تماشای این فیلم بسیار لذت بردم، چون یادآوری می‌کند آدم‌ها همیشه در موقعیتی که زندگی‌شان رو شکل داده، انتخاب‌های ساده‌ای نداشته‌اند. شاید گاهی، درست در میانه‌ی یک زندگی معمولی و بی‌خبر از همه‌چیز، عاشق شویم؛ و آن عشق چیزی رو در ما بیدار کنه که مدت‌ها خاموش مونده بوده. همین باعث می‌شود نتونم ماجرای فیلم رو فقط با یه قضاوت اخلاقی ساده ببینم. به شخصه دنیای فیلم‌ها و سریال‌ها جهان‌بینی‌ام رو بزرگ‌تر کرده و کمکم کرده روایت زندگی آدم‌ها رو ببینم و برای بعضی اشتباهات، که شاید از بیرون غیراخلاقی به نظر برسند، تبصره‌ای در نظر بگیرم. فکر می‌کنم خیلی از قضاوت‌هایمان درباره‌ی دیگران از این میاد که هیچ‌وقت در شرایط مشابه آن‌ها قرار نگرفته‌ایم. دیدن قصه‌ی آدم‌ها قرار نیست همه‌ی انتخاب‌هایشان رو تأیید کنه؛ اما میتونه کمک کنه پیش از قضاوت، کمی بیشتر بفهمیمشان. امتیاز من به فیلم ۸ از ۱۰. خیلی دوستش داشتم،. دیدنش رو حتی پیشنهاد میکنم.